• Find Airline Award & Upgrade availability

Ο υπνόσακος

lofos

Κάθε πρωί ανεβαίνω στο λόφο με το σκύλο μου για τρέξιμο. Τις τελευταίες μέρες βλέπω έναν κύριο, άστεγο θα έλεγα, να κοιμάται σε ένα από τα παγκάκια της διαδρομής. Έχει μια τσάντα πλάτης για μαξιλάρι, δεν έχει κάτι να σκεπαστεί, ούτε φοράει κάποιο μπουφάν. Μου κάνει εντύπωση ότι φοράει ένα ζευγάρι παντόφλες, ενώ τα παπούτσια του είναι τακτοποιημένα κάτω από το παγκάκι.

Ο καιρός είναι καλός ακόμα, αλλά φαντάζομαι το βράδυ θα έχει τουλάχιστον κάποια υγρασία.

Σκέφτηκα ότι έχω ένα υπνόσακο που δεν χρησιμοποιώ, και ανεβαίνω ένα πρωινό να το παραδώσω.

Ο κύριος, αν μπόρεσα να καταλάβω πρέπει να είναι γύρω στα 45, ηλιοκαμένος, ήταν ξύπνιος στο παγκάκι και κάτι έτρωγε.

Του έδωσα τον υπνόσακο, λέγοντας του ότι μπορεί να το χρειαστεί, και ότι εγώ δεν τον χρησιμοποιώ.

Το πήρε, με ευχαρίστησε και μάλιστα δύο τρεις φορές. Του είπα ότι χρειάζεται να με ρωτήσει, περνάω από εκεί σχεδόν κάθε πρωί.

Καθώς τον προσπερνούσα, με φωνάζει να πάω πίσω.

Μου αποκρίνεται ότι δεν το χρειάζεται τελικά γιατί ο καιρός είναι καλός ακόμα, και αυτός μετακινείται συνέχεια κάθε μήνα και δεν θέλει να κουβαλάει βάρη.

Εγώ επέμενα, ότι δεν το χρειάζομαι, και αν χαλάσει ο καιρός μπορεί να το χρειαστεί. Μου έδινε την εντύπωση ότι είναι φρέσκος στη «ζωή» αυτή, αλλά μάλλον είχα άδικο.

Επέμεινε και αυτός, και δεν είπα κάτι άλλο, σκέφτηκα μήπως τον πρόσβαλα έτσι.

Το πήρα και έφυγα. Αλλά στη διαδρομή πίσω σκεφτόμουν το σκηνικό αυτό, κάπου με ενόχλησε, κάτι με χάλασε, δεν μπορούσα να καταλάβω ακριβώς τι συναίσθημα ήταν αυτό.

Αρκετές σκέψεις περάσανε από το μυαλό μου.

Ότι έχει καβάτζες αλλού με τα χειμωνιάτικα πράγματά του.

Ότι τον πρόσβαλα όπως του έδωσα τον υπνόσακο, σαν ελεημοσύνη, οπότε αναρωτιώμουν πως ήταν ο τρόπος μου.

Ακόμα και ότι μπορεί να μην του άρεσε, ή του μύριζε ή κάτι άλλο;

Γρήγορα όμως, έκανα έναν άλλον συνειρμό. Ένας άνθρωπος που προφανώς έχει χάσει τα πάντα, που το μόνο που έχει είναι μια τσάντα σχολική, που ζει πια στο δρόμο και κοιμάται όπου βρει, αρνήθηκε να πάρει κάτι το οποίο θα του ήταν χρήσιμο, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, γιατί δεν ήθελε παραπάνω βάρη στη ζωή του. Και εγώ, εσύ, εμείς, εσείς, οι άλλοι, πόσα πράγματα κρατάμε και ας μην πραγματικά τα χρειαζόμαστε. Άστα εκεί λες, χώρο έχω ακόμα. Και όμως τα περισσότερα δεν τα χρειαζόμαστε. Ίσως είναι ένα βάρος.

Και όμως εκείνη τη στιγμή, ένοιωσα για κάποια δευτερόλεπτα ότι τελικά αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι πιο ελεύθερος από μένα, ίσως έχει βρει το νόημα της ζωής έξω από τα κοινωνικά πλαίσια που μας έχουν ορίσει.

Ίσως να τα έσπασε τα δεσμά αυτά, και ενώ εμείς τον «λυπόμαστε», τελικά μας λυπάται εκείνος, θεωρώντας ότι εγώ τελικά χρειάζομαι τον υπνόσακο περισσότερο από εκείνον.

Παρένθεση, το προηγούμενο βράδυ, έψαξα βρήκα τον υπνόσακο, και παρότι ήταν σκοτάδι, πήρα τον σκύλο μου και ανεβήκαμε. Κοιμότανε στο παγκάκι, αν και οκτώ το βράδυ, του μίλησα, «καλησπέρα», δεν με άκουσε ή δεν αποκρίθηκε, είχε κουρνιάσει το σώμα του προς το εσωτερικό μέρος. Έφυγα και δεν άφησα τον υπνόσακο δίπλα του, όπως άλλες φορές έχω κάνει, είπα στον εαυτό μου, άσε θα του το δώσω το πρωί, μήπως περάσει και του το πάρει κάποιος άλλος.

Νομίζω η αλήθεια είναι ότι ήθελα να με δει πρόσωπο με πρόσωπο, και εγώ να λάβω τι φιλανθρωπική μου αναγνώριση, εκτίμηση, κλπ, να γουστάρω ότι βοήθησα και να «κερδίσω» ένα βραβείο για το κατόρθωμά μου.

Και εκεί ο κύριος αυτός με κατάλαβε.

 

Σκέψεις του sourealisti.

Bookmark the permalink.

One Comment

Leave a Reply