• Find Airline Award & Upgrade availability

Η δολοφονία της Ελλάδας

πηγή: http://www.analyst.gr/2014/02/13/6351/
«Οι μάζες δεν επαναστατούν ποτέ από μόνες τους και δεν επαναστατούν μόνο γιατί καταπιέζονται. Μάλιστα, όσο δεν τους επιτρέπεται να έχουν μέτρο σύγκρισης, ούτε καν παίρνουν είδηση πως καταπιέζονται.

Ας μην ξεχνάμε πως η γαλλική επανάσταση ξέσπασε δέκα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της Γαλλίας – ενώ ήταν εξαιρετικά αιματηρή, επειδή ακριβώς καθυστέρησε τόσο πολύ» (Orwell με παρεμβάσεις).

Άποψη

Με βάση τη χθεσινή μας ανάλυση («το σπιράλ της χρεοκοπίας») διαπιστώνεται ότι, το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας μας σήμερα δεν είναι η έλλειψη δανειακών κεφαλαίων, με τα οποία θα μπορούσε και θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη που φυσικά προϋποθέτει το δανεισμό – αφού τόσο οι τράπεζες με το απλό πάτημα ενός πλήκτρου, όσο και γενικότερα οι αγορές, είναι σε θέση να δανείσουν την πραγματική Οικονομία, με ποσά που υπερβαίνουν τις ανάγκες της.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η έλλειψη αξιόχρεων, φερέγγυων οφειλετών σε όλη την έκταση της Οικονομίας (δημόσιο, επιχειρήσεις, νοικοκυριά) – ειδικά μετά από έξι συνεχή χρόνια ύφεσης, η οποία προβλέπεται από διεθνείς οργανισμούς πως θα συνεχισθεί και το 2014 (-1,8%).

Η Ελλάδα οδηγήθηκε προφανώς στο συγκεκριμένο αδιέξοδο το 2009, από την τότε κυβέρνηση της – η οποία, διογκώνοντας τεχνητά το έλλειμμα του προϋπολογισμού και συκοφαντώντας παράλληλα τη χώρα (Τιτανικός, όλοι οι Έλληνες είναι φοροφυγάδες κλπ.), κατέστρεψε αρχικά τη φερεγγυότητα του δημοσίου. Μεταφορικά, δημιούργησε σκόπιμα ρήγμα στο αμπάρι του καραβιού – αφού μέχρι τότε το δημόσιο χρέος ήταν μικρότερο από αυτό της Ιταλίας και απολύτως βιώσιμο.

Στη συνέχεια, λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης των αγορών, η οποία προκλήθηκε, το δημόσιο «υποχρεώθηκε» να καταφύγει στο ΔΝΤ για να δανεισθεί – με αποτέλεσμα να χαθεί η εμπιστοσύνη των αγορών περαιτέρω, συμπεριλαμβάνοντας τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις. Ειδικά οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν έχασαν μόνο τις δυνατότητες βιώσιμης χρηματοδότησης τους από τις τράπεζες, αλλά και τις πιστώσεις από τους προμηθευτές τους – εν πρώτοις από το εξωτερικό και στη συνέχεια από παντού.

Η κατάσταση αυτή προκάλεσε την ταυτόχρονη μείωση της ζήτησης και της προσφοράς – οδηγώντας τη χώρα νομοτελειακά σε μία ύφεση άνευ προηγουμένου. Λόγω της ύφεσης κατέρρευσαν οι τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων, οπότε χάθηκε η εναπομείνασα φερεγγυότητα όλων – αφού, για παράδειγμα, η πτώση των τιμών των ακινήτων κατά 50% (απώλεια αξίας άνω των 500 δις €), είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθούν οι εγγυήσεις δανεισμού των νοικοκυριών από τις τράπεζες, οπότε κάθε δυνατότητα τους να χρεωθούν.

Την ίδια στιγμή οι τράπεζες ήλθαν αντιμέτωπες με την κατακόρυφη μείωση των εγγυήσεων για τα υφιστάμενα δάνεια τους, οπότε ήταν αναγκασμένες αφενός μεν να τα περιορίσουν, αφετέρου να πάψουν να παρέχουν καινούργια – με αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά η ποσότητα χρήματος στην αγορά, προκαλώντας τα επόμενα προβλήματα.

Όταν δε αργότερα το κράτος διέγραψε τις οφειλές του απέναντι τους (PSI), οι τράπεζες χρεοκόπησαν – χάνοντας πλέον την ανεξαρτησία τους (ουσιαστικά ανήκουν στο γερμανικό ΔΝΤ, στο ESM δηλαδή), καθώς επίσης την ελευθερία τους να δανείζουν την Οικονομία. Προφανώς, οι εγγυήσεις που έχουν στην κατοχή τους (ακίνητα των Ελλήνων, επιχειρήσεις κοκ.), θα περάσουν σταδιακά στους ξένους ιδιοκτήτες τους – οι οποίοι θα κατακτήσουν έτσι «αναίμακτα» την Ελλάδα.

Σήμερα, αφενός μεν οι φερέγγυοι οφειλέτες είναι ελάχιστοι, αφετέρου μόνο μία μικρή μειοψηφία των Ελλήνων είναι πρόθυμοι να δανειστούν – ενώ χωρίς δανεισμό είναι αδύνατη η δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης, όσες υποσχέσεις και να δίνει η κυβέρνηση. Ανάπτυξη σημαίνει αύξηση του ετήσιου ΑΕΠ – επομένως αύξηση όλων ή κάποιων εκ των συντελεστών του (ιδιωτική κατανάλωση, επενδύσεις, δημόσιες δαπάνες και εξαγωγές πλην τις εισαγωγές), την οποία κανένας δεν διαπιστώνει.

«Χρήματα λοιπόν υπάρχουν», όπως έλεγε πολύ σωστά ο «Εφιάλτης του Καστελόριζου», κάνοντας στη συνέχεια ότι μπορούσε για να πάψουν να υπάρχουν – καταστρέφοντας δηλαδή τη φερεγγυότητα του δημοσίου της χώρας, η οποία με τη σειρά της κατέστρεψε τη φερεγγυότητα ολόκληρου του ιδιωτικού τομέα.

Επρόκειτο φυσικά για ένα αποτρόπαιο «έγκλημα εκ προμελέτης», για μία σχεδιασμένη με κάθε λεπτομέρεια δολοφονία μίας χώρας, η οποία δεν μπόρεσε καν να το συνειδητοποιήσει – αφού ενοχοποίησε τον εαυτό της και ανέλαβε η ίδια όλες τις ευθύνες για την προγραμματισμένη οικονομική γενοκτονία, καθώς επίσης τη φυλετική εκκαθάριση της.

Όπως ήταν αναμενόμενο, με τη «διαδικασία του κατεπείγοντος» (αστραπιαία, «εν λευκώ» υπογραφή μνημονίων και δανειακών συμβάσεων) η Ελλάδα οδηγήθηκε στη «χρεοκοπία εν λειτουργία», την οποία βιώνουμε σήμερα – έχοντας διανύσει μόλις το μισό του δρόμου, αφού δεν έχει ολοκληρωθεί η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, η φτωχοποίηση, η εξαθλίωση των Ελλήνων και η μετατροπή της χώρας μας σε άβουλο, ετερόφωτο προτεκτοράτο.

Περαιτέρω, η μοναδική ίσως δυνατότητα για να αποφευχθεί σήμερα η ολοκλήρωση του εγκλήματος, θα ήταν η αποκατάσταση της φερεγγυότητας του δημοσίου – όχι μόνο για να μπορέσει να δανεισθεί, έτσι ώστε να καταφέρει να καλύψει τις υφιστάμενες υποχρεώσεις του (ληξιπρόθεσμα ομόλογα κλπ.), αλλά, κυρίως, για να επενδύσει στην πραγματική Οικονομία, επιδοτώντας και ενισχύοντας παράλληλα τον ιδιωτικό τομέα, έως ότου ανακάμψει.

Ειδικά βέβαια τις εξαγωγικές βιομηχανίες, γνωρίζοντας πως οι εξαγωγές της Ελλάδας είναι οι μικρότερες στην Ευρώπη – ενώ μετά από μία μικρή αύξηση στο πρόσφατο παρελθόν, περιορίζονται ξανά (γράφημα).

 


Η εξέλιξη των εξαγωγών της Ελλάδας ανά μήνα (σε εκ. Ευρώ)

 

Δυστυχώς όμως, δεν φαίνεται να υπάρχουν οι προϋποθέσεις, στην κατάσταση που έχει οδηγηθεί η χώρα – ενώ η Ευρωζώνη δεν είναι διατεθειμένη να βοηθήσει πραγματικά. Ακόμη δε και αν ανακτούσαμε τη νομισματική μας κυριαρχία, οπότε θα μπορούσε να δανεισθεί το δημόσιο από την κεντρική του τράπεζα, ενισχύοντας την πραγματική Οικονομία ως όφειλε, το εξωτερικό χρέος (ευρώ), δημόσιο και ιδιωτικό, δεν θα μας επέτρεπε να επιβιώσουμε.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι αναπτυσσόμενες Οικονομίες – το δημόσιο χρέος των οποίων, ως επί το πλείστον, δεν ξεπερνάει το 60% του ΑΕΠ τους, έναντι 180% της Ελλάδας. Χωρίς περιττές λεπτομέρειες, οι δυσκολίες τους φαίνονται καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί – επίσης η απίστευτη εξάρτηση τους από τα προγράμματα ρευστότητας (QE) της Fed, η οποία (εξάρτηση) είναι το αποτέλεσμα της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ στο εσωτερικό τους, όταν κάποτε αναγκάσθηκαν να ζητήσουν τη συνδρομή του.

 

Στο κέντρο του γραφήματος φαίνεται η σημασία της φερεγγυότητας – αφού η απώλεια της εμπιστοσύνης (LossofConfidence) είναι αυτή που οδηγεί στην εκροή των διεθνών τοκογλυφικών κεφαλαίων, στην κατάρρευση των νομισμάτων, στην αύξηση του χρέους σε συνάλλαγμα, στην αδυναμία εξυπηρέτησης του και, τελικά, στο ΔΝΤ ή στη χρεοκοπία.

Προφανώς για την Ελλάδα, η οποία δεν έχει απλά συνδέσει το νόμισμα της με κάποιο άλλο, αλλά έχει υιοθετήσει ένα ξένο νόμισμα, τα προβλήματα θα ήταν εκθετικά μεγαλύτερα, εάν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – ειδικά μετά από έξι χρόνια ύφεσης, καθώς επίσης μετά από την εφαρμογή μίας εγκληματικής πολιτικής, η οποία κατέστρεψε εντελώς τον παραγωγικό της ιστό, οδήγησε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία, αύξησε κατακόρυφα την ανεργία, μείωσε δραματικά τη ρευστότητα, καθώς επίσης τις αξίες των περιουσιακών της στοιχείων κοκ.

Ας μην ξεχνάμε δε πως η πατρίδα μας δεν διαθέτει πλέον ούτε κεντρική τράπεζα, ούτε ιδιωτικές – ευρισκόμενη κυριολεκτικά στο έλεος των εισβολέων. Από αυτό και μόνο το γεγονός μπορεί να διαπιστώσει κανείς πόσο καλά σχεδιασμένη ήταν η εισβολή του ΔΝΤ – του δικαστικού κλητήρα και μπράβου ουσιαστικά των διεθνών τοκογλύφων.

Απλούστερα, χωρίς αεροπλανοφόρα, πόσο μάλλον με ελάχιστα, μισοκατεστραμμένα καράβια, δεν μπορεί να κερδηθεί καμία ναυμαχία – πόσο μάλλον όταν μαίνεται μία παγκόσμια καταιγίδα τεραστίων διαστάσεων, εντός της οποίας μπορούν να επιπλεύσουν  μόνο τα πολύ μεγάλα υπερωκεάνια.

Ολοκληρώνοντας, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να είναι υποχρεωμένος κανείς να ζωγραφίζει με τόσο σκοτεινά, ζοφερά χρώματα το τοπίο της πανέμορφης, πάμπλουτης χώρας μας – πόσο μάλλον να διαπιστώνει αφενός μεν την έλλειψη προοπτικών για το μέλλον, αφετέρου πως είμαστε ακόμη στην είσοδο του τούνελ, αν και μας ανακοινώνεται ότι, φαίνεται το πρώτο φως στην έξοδο του.

Εν τούτοις, πρέπει να παραμένει κανείς ρεαλιστής – γνωρίζοντας πως είναι αδύνατη η επίλυση ενός προβλήματος, εάν δεν έχει προηγουμένως αποσαφηνισθεί το ίδιο το πρόβλημα, αντικειμενικά και με κάθε λεπτομέρεια. Φυσικά λύσεις υπάρχουν – κάποιες από τις οποίες έχουμε αναφέρει στην προηγούμενη ανάλυση μας.

Όμως οι λύσεις αυτές, όσο περνάει ανεκμετάλλευτος ο χρόνος  και εμείς ασχολούμαστε με κάθε είδους ανοησίες (δημοτικές εκλογές, πολιτικά «κουτσομπολιά», καταγγελίες κενές περιεχομένου κλπ.), γίνονται αφενός μεν λιγότερες, αφετέρου δυσκολότερες στην εφαρμογή τους – ενώ κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν ή θα είναι ανεφάρμοστες.

Οι κενές περιεχομένου δε καταγγελίες εναντίον των Γερμανών, των μνημονίων κοκ., χωρίς δικό μας σχέδιο εξόδου από την κρίση, με δικά μας μέσα, είναι «άναρθρες κραυγές», κενές περιεχομένου – ένας λαϊκισμός και μία πολιτική δημαγωγία καλύτερα, με αποτέλεσμα να ζημιώνεται ακόμη περισσότερο η πατρίδα μας, χωρίς την παραμικρή ωφέλεια. Το νέο ρεκόρ ανεργίας (28%), ειδικά αυτή των νέων (61,4%) επιβεβαιώνει δυστυχώς τις διαπιστώσεις μας – ειδικά το ότι, η γενοκτονία συνεχίζεται.

Άλλωστε, έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι, με τους δανειστές, όπως και με τους κατακτητές, δεν συναλλάσσεσαι – είτε τους αποδέχεσαι όπως είναι, τηρώντας ακριβώς τις εντολές τους, είτε τους διώχνεις, με όλους τους κινδύνους και τις θυσίες που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

.

Υστερόγραφο: Ποιός τολμάει αλήθεια να δανείσει μία χώρα με βιώσιμα επιτόκια, όταν είναι βυθισμένη στην ύφεση, όταν η Πολιτική της αναφέρεται στη διαγραφή ή στην άρνηση πληρωμής των χρεών της, όταν δεν έχει αποφασίσει ούτε η ίδια, σχετικά με την παραμονή της ή μη στην Ευρωζώνη, καθώς επίσης όταν δεν έχει κανένα δικό της σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης;

Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση της «εκδικείται» τους Πολίτες της με υπέρογκους φόρους και με απάνθρωπα φορολογικά πρόστιμα ενώ, από την άλλη πλευρά οι Πολίτες, σχεδόν στο σύνολο τους, είναι εχθρικά διακείμενοι απέναντι στο ίδιο τους το κράτος;

Περαιτέρω, ποιός τολμάει να δανείσει τις επιχειρήσεις μίας τέτοιας χώρας, πολλές από τις οποίες έχουν χρεοκοπήσει ή βρίσκονται στο δρόμο προς τη χρεοκοπία, πληρώνοντας τα υψηλότερα επιτόκια σε ολόκληρη την Ευρώπη, όταν βέβαια καταφέρνουν να δανειστούν (εις βάρος της ανταγωνιστικότητας τους) και αντιμετωπίζοντας παράλληλα μία συνεχώς μειωμένη ζήτηση ή απώλεια απαιτήσεων εκ μέρους των πελατών τους;

Συνεχίζοντας, ποιός αλήθεια τολμάει να δανείσει τα νοικοκυριά, τους υφιστάμενους και μελλοντικούς ανέργους δηλαδή, με εισοδήματα που διαρκώς μειώνονται, με περιουσιακά στοιχεία, η αξία των οποίων καταρρέει, με δυσκολίες επιβίωσης, με αδυναμία κατανάλωσης, με το φόβο της κατάσχεσης των κατοικιών τους, καθώς επίσης με πλήρη απαισιοδοξία για το μέλλον τους;

Τέλος, πως είναι δυνατόν η κυβέρνηση μίας τέτοιας χώρας να βλέπει φως στην άκρη του τούνελ, ελπίζοντας σε έναν νέο, βιώσιμο δανεισμό; Γιατί διασπείρει ψευδείς ελπίδες, ισχυριζόμενη πως έχει επιτύχει κάποιο πρωτογενές πλεόνασμα, όταν γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι μη επαναλαμβανόμενο, ενώ έχει κοστίσει το θάνατο της παραγωγικής και επιχειρηματικής δομής της χώρας, το μέλλον, καθώς επίσης την κοινωνική της συνοχή;

πηγή: http://www.analyst.gr/2014/02/13/6351/

 

Bookmark the permalink.

Leave a Reply